ஒரு கோப்பை வாழ்க்கை

பார்த்ததில் பிடித்தது: கருந்துளை

2010-08-23T04:32:00.000-07:00

நீதி: பேப்பர சுவத்திலே ஒட்டும் போது நல்லா பாத்து, ஸ்டாங்கா ஒட்டனும் பிரதர்...

தீதும் நன்றும்

2010-08-19T01:29:00.000-07:00

Photo from: deviantart.com

அது ஒரு கடும் மழைக்காலம். இடிமின்னலுடன் பெருமழை பெய்துகொண்டிருந்தது. ஒரு சாலையின் ஓரமாய் அமைந்திருந்த சிறு மண்டபத்தில் மழைக்காக பத்து பதினைந்து பேர் ஒதுங்கியிருந்தனர். மழை தொடர்ந்து பெய்துகொண்டிருந்தது. அந்த கூட்டத்தில் ஒரு ஜோசியக்காரர் இருந்தார். மனதுக்குள் ஏதோ கணக்குப் போட்டுவிட்டு, ஐயோ என பதறினார். மற்றவர்கள் என்னவென்று கேட்க, "இந்த கூட்டத்தில் பாபம் செய்தவர் ஒருவர் இருக்கிறார். அவருக்கு இப்போது இறுதிகாலம் நெருங்கிவிட்டது. இன்றைய மழையில் இடி அவர் மேல் விழுந்து சாகும் வாய்ப்புள்ளது. நாம் எல்லோரும் கூடியிருப்பதால், நமக்கும் அவரால் ஆபத்து வந்துவிட்டது" என கூறினார். மற்றவர்களுக்கு இப்போது பயம் பிடுங்கியெடுத்தது. எல்லாரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.

அந்த கூட்டத்தில் உள்ளுர் கட்சிப் பிரமுகர் ஒருவரும் இருந்தார். அவர் ஒரு யோசனை சொன்னார். "இங்கிருக்கும் யாரோ ஒருவரால், நம் எல்லோருக்கும் ஆபத்து ஏற்படப்போகிறது. அதைத் தவிர்க்க, இங்கே இருக்கும் ஒவ்வொறுவரும் 100 அடித் தொலைவில் எதிர்புறம் அமைந்துள்ள பனைமரத்தை தொட்டுவிட்டு வரவேண்டும். பாவம் செய்தவர் தனியே செல்லும் போது அவர் மீது இடிவிழட்டும். மற்றவர்கள் பாதுகாப்பாய் இருப்பார்கள்" என்றார். மற்றவர்கள் வேறு வழியில்லாமல் அதை ஏற்றுக்கொண்டனர். ஒவ்வொருவராக வெளியே சென்று அந்த பனைமரத்தைத் தொட்டு திரும்பினார்கள். எந்த அசம்பாவிதமும் நிகழவில்லை.

கடைசியில் அந்தக்கூட்டத்தில், ஒரு வயதான பெரியவரும், அந்த கட்சிக்காரரும் மீதமிருந்தனர். கட்சிக்காரர், அந்தப் பெரிவரை பனைமரத்தை தொட்டுவிட்டு திரும்பச்சொன்னார். அவர், தான் ஜிரத்துடன் இருப்பதாகவும் நடக்க கஷ்டப்படுவதாகவும் சொல்லி, வெளியே அனுப்பவேண்டாம் என மன்றாடினார். மற்றவர்கள், அதைக்காது கொடுத்தும் கேட்கவில்லை. வலுக்கட்டாயமாக வெளியே தள்ளினார்கள். பெரியவர், வருத்ததுடன் தள்ளாடி நடந்து சென்றார். அவர் மண்டபத்தை விட்டு 50 அடி தள்ளிப் போயிருப்பார். அப்போது "டமால்" என்ற பெருஞ்சப்தத்துடன் மண்டபத்தின் மீது இடி விழுந்து, மண்டபம் நொறுங்கியது. பெரியவர் மட்டும் உயிர் பிழைத்தார்.

குழப்பம்

2010-08-12T10:30:00.000-07:00

அது ஒரு பிரபல மேலாண்மைக் கல்லுரி. அந்த செமஸ்டரில் வரிசையாக ஸ்டூடண்ட் செமினார்கள் தினமும் நடந்து கொண்டிருந்தது. ஒருநாளைக்கு ஒரு மாணவர் ஒரு குறிப்பிட்ட தலைப்பில் பாடம் எடுக்கவேண்டும். அன்று குழப்பம் (Confusion) எனும் தலைப்பில் ஒரு மாணவர் வகுப்பை கையாளவேண்டும். குறித்த நேரத்துக்கு முன்பே அந்த மாணவன் வகுப்புக்கு வந்திருந்தான். நிறைய புத்தகங்கள் அவன் முன் குவிந்திருந்தது. தன்னுடைய நோட்டில் தீவிரமாக குறிப்பு எடுத்துக்கொண்டிருந்தான்.

வகுப்புக்கான நேரம் துவங்கியது. மற்ற மாணவர்கள், அவனது வகுப்பை எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். மதிப்பிடும் ஆசிரியரும் வந்துவிட்டார். வகுப்புக்கான நேரம் கரைந்து கொண்டிருந்தது. அவன் தன்னுடைய இருக்கையை விட்டு எழுந்திருக்கவில்லை. சக மாணவர்கள், அவனுக்கு வகுப்பை பற்றி ஞாபகப்படுத்தி வகுப்பெடுக்க துரிதப்படுத்தினர். ஆசிரியரும் கொஞ்சம் கடுப்புடன் அவனைப் பார்த்து, வகுப்பெடுக்க அழைத்தார். இவன் அசைந்து கொடுப்பதாக இல்லை. தொடர்ந்து, அவன் எதோ ஒரு புத்தகத்தை படித்துக்கொண்டிருந்தான்.

மாணவர்களுக்கு பெரிய குழப்பம். பொதுவாக அவன் நன்றாக படிக்கக்கூடிய நல்ல மாணவன். அன்று ஏன் அப்படி செய்கிறான் என புரியாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். வகுப்புக்கான நேரம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. 15 நிமிடம், கரைந்துவிட்டது. இப்போது மாணவர்கள் அவனைப்பார்த்து கத்த ஆரம்பித்தனர். ஆசிரியர் கடைசி எச்சரிக்கை விடுத்தார். அவன் இப்போது வகுப்பெடுக்க வரவில்லையென்றால், அந்த அசைன்மெண்டுக்கான மதிப்பெண் தரப்படாது என்றும் சொல்லிவிட்டார். அப்போதும் அவன் அசைந்து கொடுக்கவில்லை.

கடைசியில், "இன்றைய வகுப்பு கேன்சல் செய்யப்படுகிறது" என சொல்லிவிட்டு ஆசிரியர் எழுந்து வெளியே செல்ல எத்தனித்தபோது, அந்த மாணவன் வேகமாக எழுந்து மேசைக்கு முன் நின்றான். "இன்று நான் எடுக்கவேண்டிய பாடம் முடிவுக்கு வருகிறது" என்று சொல்லிவிட்டு, "நான் பாடம் எடுக்கவராதபோது, உங்கள் மனநிலை எப்படி இருந்தது?" எனக்கேட்டான். அனைவரும், "ஒரே குழப்பமாக இருந்தது" என்றனர். "அதைத் தான் நான் எதிர்பார்த்தேன், இந்த குழப்பத்தின் போது உங்களின் மனதில் ஓடிய எண்ணங்கள் என்ன" என்று கேட்டு அதிலிருந்தே, குழப்பத்தின் தன்மை, அதனை மேலாண்மை செய்யும் விதம் பற்றி கருத்துக்களை அடுக்கிச்சென்றான். அந்த ஆண்டின் மிகச்சிறந்த வகுப்பாக அது அமைந்திருந்தது.

தரம் எனும் மந்திரம்

2010-08-11T00:05:00.000-07:00

மதுரையில் ஹைடெக் அராய் என்ற பிரபலமான கம்பெனி இருக்கிறது. இந்திய - ஜப்பான் கூட்டுறவில் ஏற்படுத்தப்பட்ட 100% ஏற்றுமதி சார்ந்த நிறுவனம். ஜப்பானில் உள்ள அராய் எனும் நிறுவனம் தயாரிக்கும் இயந்திரங்களுக்கு ஸ்பிரிங்குகளை உற்பத்தி செய்து அனுப்பிவருகிறது. தரமாக தயாரிக்கப்பட்டு ஏற்றுமதி செய்யப்படும் ஒவ்வொறு ஸ்பிரிங்குக்கும் அலகு அடிப்படையில் விலைக்கு ஜப்பான் நிறுவனம் வாங்கிக்கொள்ளும். அந்த நிறுவனத்தின் தலைமை அதிகாரி, எங்களுடைய அறக்கட்டளையின் தலைவராக இருப்பதால் அவரை பல்வேறு நிகழ்வுகளுக்காக அடிக்கடி சந்திப்போம்.

அதுபோன்ற ஒரு சந்திப்பின் போது, ஜப்பானியர்கள் அவருடைய தொழிற்சாலையை பார்வையிட்டதைப் பகிர்ந்துகொண்டார். மதுரை நிறுவனம், ஸ்பிரிங் தயாரிப்புக்கான செலவு கூடியிருப்பதால், அலகுவிலை (Unit Cost) யை அதிகரிக்கவேண்டும் என்ற கோரிக்கையை ஜப்பான் நிறுவனத்துக்கு அனுப்பினார்கள். அவர்களும், ஒரு குழுவை ஜப்பானிலிருந்து அலகுவிலை மாற்றம் பற்றி ஆய்வு செய்ய அனுப்பினார்கள். வந்தவர்கள், தொழிற்சாலையை முழுவதும் ஆய்ந்தனர். ஸ்பிரிங் தயாரிக்கும் முறை, ஒவ்வொறு நிலையிலும் ஆகும் செலவு ஆகியவற்றை குறித்துக்கொண்டனர். இறுதியான கலந்துரையாடலில், அந்த தொழிற்சாலையின் பல்வேறு நிலைகளில் வேலை செய்யும் பணியாளர் விவரத்தை கேட்டார்கள்.

இவர்களும் பெருமையாக மொத்த தொழிலாளர்கள், அவர்களை நிர்வாகம் செய்யும் அமைப்பு, மிகமுக்கியமாக ஒவ்வொறு நிலையிலும், ஒவ்வொறு துறையிலும் மூன்று ஷிப்டுகளிலும் பணிசெய்யும் உயர்நிலை தரக்கட்டுப்பாட்டாளர்கள் பற்றி எடுத்துரைத்தனர். ஜப்பான் குழு, மிக அதிக அளவில் தரக்கட்டுப்பாட்டாளர்களை நியமித்திருப்பதன் காரணத்தை கேட்டது. இவர்கள், அந்த நடைமுறை மூலம், தரத்தை ஆய்வு செய்து, தரமான பொருட்களை அடுத்த நிலைக்கும், தரமற்ற ஸ்பிரிங்குகளை ஒதுக்கவும் பயனுள்ளதாக அமைந்துள்ளது எனப் பெருமையுடன் கூறினர். கடைசியில், இந்தியாவின் பணவீக்கத்தையும், உற்பத்திக்காகும் செலவுகளை பட்டியலிட்டு அலகுவிலையை உயர்த்த வலியுருத்தினர். வந்திருந்த குழுவும் இவர்களுடைய கருத்தை ஆமோதிப்பது போல்தான் தெரிந்ததாம்.

பின்னர் அந்த குழு ஜப்பான் சென்று, அறிக்கையை தாய் நிறுவனத்துடன் பகிர்ந்த பின்னர், இவர்களுக்கு ஏற்கனவே கொடுத்துக்கொண்டிருந்த அலகுவிலையை குறைக்கச்செய்த கடிதம் வந்தது. மதுரை நிறுவனத்துக்கு ஒரே அதிர்ச்சி. பிறகு விளக்கம் கேட்டபின், ஜப்பான் நிறுவனம் விலைக்குறைப்புக்கான இரண்டு காரணங்களை பகிர்ந்தது. எல்லா நிலையிலும் தரக்கட்டுப்பாட்டாளர்கள் இருக்கிறார்கள் என்றால், அங்கு தொழிலாளர் அளவில் தரமில்லாத பொருட்கள் அதிகம் உற்பத்தியாகிறது, வேஸ்டேஜ் அதிகமாகிறது என்று அர்த்தம். நீங்கள் தரமற்ற பொருட்களை உற்பத்தி செய்து, அதை வீணாக்கம் செய்வதால் ஏற்படும் செலவுகளை ஜப்பான் நிறுவனம் ஏற்றுக்கொள்ளச் சொல்வதில் எந்த நியாயமும் இல்லை. அதேபோல், நிதிப்பற்றாக்குறை நிலையிலும் தரக்கட்டுப்பாட்டாளர்கள் நிறைய பேரை வேலைக்கு வைத்து, அவர்களுக்கு மிகஅதிக சம்பளம் கொடுக்கும் நிலையில் நிறுவனம் இயங்குவதால், அந்த நிறுவனத்தில் செம்மையான மனிதவள பயன்பாடு இல்லை என தெரியவருகிறது. தேவையற்ற பதவிகளை ஏற்படுத்தி அதில் பணியாளரை நிரப்பி, அதற்காகும் செலவை மேலே உள்ளவரிடமோ, நுகர்வோரிடமோ திணிப்பது ஏற்றுக்கொள்ளமுடியாது என்று பொட்டில் அடித்தது.

மதுரை நிறுவனம், எதை அவர்களின் சிறப்பம்சமாக நினைத்ததோ அதே விஷயம் அவர்களுக்கு பாதகமானது வருத்தம் தான் என்றாலும், உலகளாவிய உற்பத்திப் பொருளதாரத்தில் ஜப்பானியரின் பார்வையையும், அவர்களின் செயல்வழிச் சார்ந்த அணுகுமுறையையும் வியந்தார். உண்மைதானே...

படிக்காத மேதைகள்

2010-08-09T08:36:00.000-07:00

ஒருமுறை திருப்பதிக்கு போயிருந்தேன். அதிகாலையில் மொட்டையடித்துவிட்டு பக்கத்திலேயே குளிக்க பாத்ரூம்கள் இருந்தன. எப்பவுமே ஏடுகொண்டலுவாடாவில் கூட்டம் இருக்கும் என்பதால், குளிப்பதற்கான வரிசை மிக நீண்டிருந்தது. நானும் என்னுடைய நண்பர்களும் வரிசையில் இடம் பிடித்துக்கொண்டு நின்றோம். ஒரு பக்கெட் வெந்நீர், ஐந்து ரூபாய். பாத்ரூமுக்கு வெளியில் உள்ள சிப்பந்தியிடம் 5 ரூபாய் கொடுத்துவிட்டு ஒரு பக்கெட் தண்ணீரை உள்ளே எடுத்துச்செல்லாம். குளித்து முடித்த பிறகு, வெளியே வெற்று பக்கெட்டை வைத்துவிட வேண்டும்.

வரிசையில் எனக்கு முன் ஒரு எட்டுப்பத்துப் பேர் நின்றிருந்தார்கள். என்னுடைய நிர்வாக மூளைக்கு ஒரு சந்தேகம் தோன்றியது. பக்கெட்டை எடுத்து உள்ளே போன பின், அவர் குளித்துமுடித்து வெளியே வருவது குளிப்பவர் கையில் உள்ளது. ரொம்ப நேரம் குளிப்பவர் உள்ளே போனால் வெளியே காத்திருப்பவர் எண்ணிக்கை கூடும். பாத்ரூமை காண்ராக்ட் எடுத்தவருக்கும் வருமானம் குறையும். ஆனால் சொல்லி வைத்தார் போல உள்ளே குளிக்கப் போகுபவர் அதிகபட்சம் 5 நிமிடத்துக்குள் வெளியே வந்துகொண்டிருந்தனர்.

நான் காத்திருப்பதை பழி தீர்த்துக்கொள்ளும் விதமாக எப்படியும் கால் மணி நேரத்துக்கு குறையாமல் வெளியே வரக்கூடாது என முடிவெடுத்துக்கொண்டேன். அதிகாலையில், அந்தக்குளிரில் நீண்ட நேரம் குளிப்பது சுகமான விஷயமும் கூட. என்னுடன் வந்திருந்த நண்பர்களிடமும் இதை சவாலாக சொல்லியிருந்தேன்.

என் முறை வந்தது. 5 ரூபாய் கொடுத்துவிட்டு பாத்ரூம் உள்ளே சென்ற நான், 4 நிமிடத்துக்குள்ளாக வெளியே வந்துவிட்டேன். ஒன்னுமில்லைங்க. ரெண்டே தந்திரம் செய்திருந்தார்கள். உள்ளே இருக்கும் பாத்ரூமுக்கு தாழ்பாள் போடவில்லை. அதே போல், கொடுத்த எல்லா பக்கெட்டிலும் கீழே சின்ன துவாரத்தைபோட்டிருந்தார்கள். எப்படி பார்த்தாலும் பக்கெட் தண்ணி, 5 நிமிடத்துக்கு மேல் நிற்காது.

தன்னால் கட்டுப்படுத்தமுடியாத தன்னிச்சையான செயல்பாட்டை கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவரும் வித்தைப் பற்றி, மாதக்கணக்கில் எம்.பி.ஏவில் பாடம் எடுப்பார்கள். ஆனா, இவிங்கல்லாம் எந்த ஐ.ஐ.எம்மில் நிர்வாகம் படிச்சாங்களோ.

கொக்குக்கூட்டம்

2010-08-06T08:03:00.000-07:00

ஒரு கொக்குக்கூட்டம் வலசை போய்க்கொண்டிருந்தது. 100க்கும் மேலான பறவைகள் தமக்குள் கத்திக்கொண்டும், உற்சாகமாகவும் மேற்கொண்ட நீண்ட பயணம். இடையே நீர்நிலைகளுடன் கூடிய சிறு காடு தென்பட்டதால், எல்லாப்பறவைகளும் இளைப்பாறி செல்லாம் என கீழிறங்கின. பறவைகள் மகிழ்வுடன் கிடைத்த காய்கனிகளை உண்ண ஆரம்பித்தன.

இரையை தேடிக்கொண்டிருக்கும் போது, ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில், சதுப்பான புதைகுழியில் சில பறவைகள் மாட்டிக்கொண்டன. ஆபத்தை புரிந்துகொண்ட ஓரிரு பறவைகள் வெளியேற, இரண்டு பறவைகள் மட்டும் வசமாக புதைகுழியில் சிக்கிக்கொண்டன. தளர்வான புதைகுழி மண் அந்த இரண்டு பறவைகளையும் கீழே இழுக்கத் தொடங்கியது. இதைப்பார்த்து கரையில் நின்ற மற்றப்பறவைகள் பதற்றத்துடன் கத்திக்கொண்டிருந்தன.

புதைகுழியில் மாட்டிக்கொண்ட இரண்டு பறவைகளும் பெருங்கஷ்டத்துடன் வெளியே வர போராடிக்கொண்டிருந்தன. அவற்றின் போராட்டத்தை கண்ட மற்ற பறவைகள், மாட்டிக்கொண்ட பறவைகளின் கஷ்டத்தைப்பார்த்து துக்கம் தாளாமல், "வேண்டாம், முயற்சி செய்யாதீர்கள், இது கடினமான புதைகுழி. வெளிவரமுடியாது. அமைதியான மரணத்தை எதிர்கொள்ளுங்கள். கடைசி நேரத்தில் உங்களை கஷ்டப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டாம்" என தொடர்ந்து கூச்சலிட்டன. இரண்டு பறவையும் புதைகுழியின் தன்மையையும் தமது இயலாமையையும் புரிந்து கொண்டன. ஒரு பறவை நம்பிக்கை இழந்தது. வெளியிலிருந்து சொல்பவர்களுடைய கருத்தை ஆமோதித்து தன்னை அமைதிப் படுத்திக்கொண்டது. மெதுவாக புதைகுழியில் தன்னை புதைத்துக்கொண்டது.

உடன் போராடிக்கொண்டிருந்த பறவைக்கு இதைப்பார்த்ததும் ஆச்சரியம். இன்னும் பலத்துடன் வெளியே வர போராடியது. இது வெளியிலிருந்த பறவைகளுக்கு வருத்தத்தை அளித்தது. போராடிக்கொண்டிருந்த பறவையின் மீது நம்பிக்கையிழந்து, அமைதி கொண்டு, மரணத்தை எதிர்கொள் என வலியுறுத்தின. அந்த ஒரு பறவை, தொடர்ந்து வெளியே வர தன்னாலான எல்லா முயற்சிகளையும் செய்துகொண்டே இருந்தது. ஒரு அற்புதத் தருணத்தில், புதைமண்ணில் சிக்கிய இறக்கை வெளியே வர, துள்ளிகுதித்து கரைக்கு வந்து சேர்ந்தது.

மற்ற பறவைகளுக்கெல்லாம் அதிசயமாக வாயடைத்துப்போயின. மீண்ட பறவையின் மன உறுதியையும் போராட்டத்தையும் பாராட்ட ஆரம்பித்தன. மீண்ட பறவை, ஒன்றும் பதிலளிக்காமல் மற்ற பறவைகளை புரியாதது போல் பார்த்தது.

மீண்ட பறவைக்கு காது கேட்காது என்பது கொஞ்ச நேரம் கழித்துதான் மற்ற பறவைகளுக்குத் தெரியவந்தது.

நம் தேரின் அச்சாணி

2010-08-03T18:37:00.000-07:00

உதயன் ஒரு மிகச்சிறந்த படைத்தளபதி. கையில் வில் பூட்டி, தேரில் எதிரி படைக்கு நடுவில் இறங்கினால் எதிர்த்துப்போரிடுவோரை அதகளம் செய்யும் மாவீரன். அப்படித்தான் ஒரு போரில் தேரினை இலாவகமாக செலுத்திக்கொண்டு எதிரிகளை விரட்டிக்கொண்டிருந்தான். தனியாளாக நின்று எதிர் நாட்டு வீரர்களை சுற்றிச்சுற்றி அடித்துக் கொண்டிருந்தான். போரில் அவனது அசாதாரண வீரத்தால் பெருவெற்றிக்கிடைத்தது.

உதயனை அந்த நாட்டு மக்கள் காக்கவந்த கடவுளாகவே கொண்டாடினர். நாட்டின் அரசர், உதயனுடைய வீரத்தைப் பார்த்து பெருமிதம் கொண்டு அவனுக்கு மிகப்பெரிய அளவில் பாராட்டு விழா ஏற்பாடு செய்திருந்தார். ஆயிரக்கணக்கான மக்கள், படைவீரர்கள் முன்னிலையில் நடைபெற்ற அந்த பாராட்டு விழாவில், உதயன் எப்படி தேரையும் செலுத்தி, எதிரியையும் வீழ்த்தினான் என்று விறுவிறுப்புடன் உற்சாகமாய் கூறிக்கொண்டிருந்தான். அவனது ஒவ்வொறு வாக்கியத்துக்கும் மக்கள் ஆர்ப்பரித்து மகிழ்ச்சியை தெரிவித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

விழா முடிவுற்று அனைவரும் கலைந்து செல்லும் போது, கூட்டத்தின் ஓரத்தில் ஒதுங்கியிருந்த ஒருவர், உதயன் கையைப்பிடித்து "ரொம்ப மகிழ்ச்சி, இந்த வெற்றியால் விஜயனுக்கு சந்தோஷம் தானே" என்றார். உதயனுக்கு ஆச்சரியம். விஜயன், உதயனுடைய 4 வயது மகன். முன்பின் பார்த்திராத ஒருவருக்கு எப்படி தன்னுடைய குடும்பம் பற்றி தெரிந்திருக்கிறது என்று யோசித்தவாறு, அவரை யார் என விசாரித்தான். அவர், தான் உதயனுடைய படைப்பிரிவில் பணிபுரியும் கடைநிலை போர்வீரன் எனவும், உதயனுடைய தேரின் அச்சாணியை பராமரித்து வருவதாகவும் பகிர்ந்துகொண்டார். உதயனை வாழ்த்திவிட்டு விடைபெற்றார். உதயனுக்கு அவரை முன்பு பார்த்தாக நினைவில்லை. யாரோ அறியாத ஒரு சாதாரண போர்வீரனின் பாராட்டைப் பற்றி யோசித்துக்கொண்டே இருந்தார்.

அன்றிரவு உதயனுக்கு உறக்கம் வரவில்லை. ஒரு வேளை இதுவரை தான் கவனிக்காத, எளிமையான அந்தப் படைவீரன் தேரினுடைய அச்சாணியை சரியாக பொருத்தியிருக்கவில்லை என்றால் போர்களத்தில் அவன் நிலை என்னவாயிருக்கும் என்று நினைத்துப்பார்த்தான். பயமாய் இருந்தது. அவனுக்குக் கீழே ஆயிரக்கணக்கில் உள்ள படைவீரர்களில் அடையாளம் தெரியாத ஒருவரின் செயல், அவனுடைய வெற்றிக்கு எவ்வளவு முக்கியமாயிருந்தது என்பதை நினைத்துப்பார்த்தான். அவனது வெற்றிக்கும், புகழுக்கும், பாராட்டுக்கும் பின்னால் இது போல சிறு சிறு உதவிகள் செய்த பலர் இருப்பதை உணர்ந்தான். தன்னால் தான் வெற்றி கிடைத்தது என்ற மமதை அப்போதே அழிந்தது.

அடுத்த நாள் அரசவையில் மந்திரிகள், பிற படைத்தளபதிகள், சிறப்பு விருந்தினர்கள் நிரம்பிய அவையில் அவனுக்கு பெரிய பட்டம் கொடுத்து அரசர் பாராட்ட, உதயன் பாராட்டின் ஏற்புரையில், "உங்கள் தேரின் அச்சாணியை பொருத்தியது யார்?" என அவையைப் பார்த்துக் உரக்கக்கேட்டான்.

முற்பகல் செய்யின்...

2010-08-02T19:06:00.000-07:00

படம்: aprasadh.blogspot.com

ஒருமுறை, இங்கிலாந்தின் நதிக்கரையில் ஒரு சிறுவன் நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தான். அவனது குடும்பம் மிகக்கொடிய வருமையில் இருந்ததால் பள்ளிப்படிப்பை தொடரமுடியவில்லை. குடும்பத்தின் தேவைக்காக உள்ளூரில் எதோ ஒரு கடையில் வேலையாளாக சேர்ந்திருந்தான். அந்த நதிக்கரையில் ஒரு குடும்பம் பொழுதுபோக்குக்காக பிக்னிக் வந்திருப்பது போல தெரிந்தது. அக்குடும்பத்தின் இவன் வயதையொத்த சிறுவர்கள் நதியில் நீந்திக்கொண்டிருந்தனர். அப்போது ஒரு சிறுவன் சட்டென நதிச்சுழலில் சிக்கி வேகமாக அடித்துச்செல்லப்பட்டான். அந்த இடமே பதற்றமானது. எல்லாரும் கூக்குரலிட்டனர். நீந்தத்தெரிந்தவர்கள் நதியில் குதித்து காப்பாற்ற போராடினார்கள்.

இதைப்பார்த்த ஏழைச்சிறுவன், உடனே தானும் நதியில் குதித்து, திறமையுடன் நீந்தி, நீர்சுழலில் மாட்டிக்கொண்ட அந்த சிறுவனை காப்பாற்றினான். கரைக்கு வந்தபிறகு, எல்லாரும் ஏழைச்சிறுவனை பாராட்டினார்கள். என்ன வெகுமதி வேண்டும் என்று கேட்டார்கள். இவன், தனக்கு பணம் எதுவும் தனக்கு வேண்டாம். ஆனால், தான் படிக்க உதவிசெய்யமுடியுமா என்று கேட்டுப்பார்த்தான். இவனால் காப்பாற்றப்பட்ட சிறுவன் உடனடியாக, "கண்டிப்பாக நீ எவ்வளவு படிக்கவேண்டுமோ அதுவரை படிக்கலாம். எங்கள் குடும்பம் உனக்கு உதவும். கவலை வேண்டாம் தோழா" என ஆற்றுப்படுத்தி காலந்தோறும் படிக்கத் தேவையான உதவியை உறுதிசெய்தான்.

காலங்கள் கடந்தன. பின்னாளில் அந்த சம்பவத்தில் பாதிக்கப்பட்ட வின்சன்ட் சர்ச்சில் என்ற அந்த சிறுவன் வளர்ந்து, அரசியலில் ஈடுபட்டு, பெரும்புகழ் கொண்ட இங்கிலாந்தின் பிரதமரானார். ஒரு கட்டத்தில் சர்ச்சிலுக்கு விஷக்காய்ச்சல் ஏற்பட்டு சாகும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டார். ஏறக்குறைய இங்கிலாந்தின் பிரபல டாக்டர்கள் எல்லாரும் அவரை கைவிட்டுவிட்டனர். அப்போது, இங்கிலாந்தின் மிகச்சிறந்த மருத்துவ ஆராய்சியாளர் அலெக்சாண்டர் ப்ளம்மிங், தான் புதிதாக கண்டுபிடித்த பெனிசிலின் என்ற மருந்தைப் பயன்படுத்தி சர்ச்சிலின் விஷக்காய்ச்சலை குணப்படுத்தி, சர்ச்சிலின் உயிரை இரண்டாவது முறையாக காப்பாற்றினார்.

ரெண்டு வார்த்தை

2010-07-31T09:55:00.000-07:00

அது ஒரு குருகுலம். சுயத்தை அறிவதற்காக 20 ஆண்டு கற்றல் நிகழும் இடம். அந்த குருகுலத்தில் சேரும் மாணவர்கள் ஒரு வார்த்தைக்கூட தனக்குள்ளோ, பிறருடனோ பேசக்கூடாது என்ற மிகக்கடினமான விதி பின்பற்றப்பட்டு வந்தது. ஆனால் ஒவ்வொறு மாணவருக்கும் 5 ஆண்டுக்கு ஒருமுறை குருவிடம் இரண்டு வார்த்தை பேசிக்கொள்ள வாய்ப்பு தரப்பட்டது. புதிதாக சேர்ந்த மாணவன், முதல் ஐந்தாண்டுகள் குருகுலத்தின் விதியின் படி நடந்துவந்தான்.

முதல் முறையாக அவனுக்கு குருவிடம் இரண்டு வார்த்தைகள் பேசும் அனுமதி கிடைத்தது.
குரு, "சீடா, இந்த ஐந்தாண்டுகள் எப்படி இருந்தது?"
மாணவன், "சாப்பாடு புளிக்கிறது"
மௌனமாக குரு. "அப்படியா, சரி"

அடுத்த ஐந்தாண்டுகள் கழிந்தது. இப்போது அதே மாணவனுக்கு இரண்டாவது வாய்ப்பு.
குரு, "சீடா, இந்த ஐந்தாண்டுகள் எப்படி இருந்தது?"
மாணவன், "படுக்கையில் வாடை"
மௌனமாக குரு "அப்படியா, சரி"

வழக்கம் போல அடுத்த ஐந்தாண்டுகளும் உருண்டன. இப்போது மூன்றாவது முறையாக குருவின் முன் நின்றான்.
"இப்போது என்ன சொல்லப்போகிறாய்?"
மாணவன், "நான் கிளம்புகிறேன்"

குரு புன்முறுவலுடன், "நீ இக்கற்றலை முழுமையாக முடிக்க மாட்டாய் என்று எனக்குத் தெரியும். வந்ததிலிருந்து சதாசர்வ காலமும் நீ புகார் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறாய், கிளம்பலாம்"

கிழிந்த ரூபாய் நோட்டு

2010-07-29T09:41:00.001-07:00

“சார், நீங்க கொடுத்த 50 ரூபாய் நோட்டு கிழிஞ்சியிருக்கு. வேற கொடுங்க” என்று பஸ் கண்டக்டர் சொன்னதும், அந்த 50 ரூபாயை வாங்கிக்கொண்டு, வேற பணம் கொடுத்தேன். இரண்டு நாளைக்கு முன் எதோ ஒரு டிபார்ட்மெண்ட் ஸ்டோரில் சில்லரை வாங்கும் போது அந்த கிழிந்த 50 ரூபாய் நோட்டு என்னிடம் சேர்ந்துவிட்டது. பஸ்ஸில், டீக்கடையில், ஒரு பெயிண்ட் கடையில் இதை மாற்றுவதற்காக கொடுத்துப்பார்த்தேன். திருப்பிக் கொடுத்துவிட்டார்கள். மாற்ற முடியாத அந்த கிழிந்த 50 ரூபாய் நோட்டு எனது பர்சில் கனத்து பெரிய பாரமாக இருப்பது போல் இருந்தது. அப்போது பஸ் ஸ்டாண்டின் ஓரத்தில் சாத்துக்குடிகளை வைத்து விற்றுக்கொண்டிருந்த கிராமத்துப் பெரியவர் கண்ணுக்குத் தெரிந்தார். பழம் வாங்கவேண்டிய அவசியம் எனக்கு இல்லையென்றாலும் இந்த 50 ரூபாயை மாற்றுவதற்காக பழத்தை வாங்கினேன். 5 பழம் 40 ரூபாய் என்றார். வாங்கிக்கொண்டு கிழிந்த 50 ரூபாயை கொடுத்தேன். 10 ரூபாயை திருப்பிக்கொடுத்தார். அவர் கண்டுபிடிப்பதை தவிர்க்க வேகமாக அங்கிருந்து வெளியேறினேன். பத்து அடி தள்ளிப் போன பிறகு, மனம் உறுத்தியது. திரும்பிப்பார்த்தேன். வேறு ஒருத்தருக்கு பழத்தை விற்றுக்கொண்டிருந்தார். மீண்டும் அவரிடம் சென்று, “அய்யா, நான் கொடுத்த 50 ரூபாயைக் கொடுங்கள். வேற ரூபாய் தர்றேன்” என்று அதை மாற்றிக்கொண்டேன். கிழிந்த 50 ரூபாயை வழியில் இருந்த பிள்ளையார் கோயில் உண்டியலில் போட்டுவிட்டு நடந்தேன். என்மீது எனக்கு வெட்கமாக இருந்தது.

மீன் சந்தை...

2010-07-28T20:13:00.000-07:00

ஜப்பானியர்களுக்கு மீன் மிகவும் பிடித்த உணவு. தொடர்ச்சியாக மீன் பிடித்ததால் கடற்கரையை ஒட்டிய பகுதிகளில் மீன் தட்டுப்பாடு ஏற்பட்டதாம். மீன் தேவையை சமாளிக்க மீனவர்கள் கடல் மீன்களை கடற்கரையை ஒட்டி நிலப்பகுதியில் குளம் வெட்டி மீன் வளர்த்தனர். ஆனால் நிலப்பகுதி மீன்களின் சுவையை மக்கள் விரும்பவில்லை. மக்களின் விருப்பத்தை பூர்த்தி செய்ய மீனவர்கள் கடலில் நீண்டதூரம் சென்று, ஆழ்கடலில் மீனெடுத்து ஐஸ் பெட்டியில் கொண்டு வந்து விற்க ஆரம்பித்தனர். ஐஸ்பெட்டியில் மீன்களை வைத்திருந்ததால் அவற்றின் சுவை ஜப்பானியர்களை கவரவில்லை.

பிறகு, மீன்பிடிக்கும் படகுக்குள்ளேயே சிறிய நீர்தொட்டியை ஏற்படுத்தி அதில் ஆழ்கடலில் பிடித்த மீன்களை வைத்து எடுத்து வந்து மீனவர்கள் விற்றனர். இப்போது சலனமற்ற படகுத்தொட்டிக்குள் இருந்த மீன்கள், சோம்பலுடன் அதிக இயக்கமற்று இருந்ததால் அதன் சுவைக் குறைப்பாட்டை ஜப்பானியர்கள் உணர்ந்து புறக்கணித்தனர்.

மீனவர்களுக்கு மக்களின் சுவைத் தேவையை பூர்த்தி செய்யவேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்பட்டது. பலவிதயோசனைகளுக்குப் பின் புதிய வழிமுறையை கண்டுபிடித்தனர். ஆழ்கடலில் பிடித்த, மீன் இருக்கும் படகுத் தொட்டியில் ஒரு சிறிய சுறாமீனையும் விட்டனர். சுறாமீனைக் கண்டதும் தொட்டியிலிருந்த மற்ற எல்லா மீன்களும் பயந்து தொடர்ச்சியாக நீந்திக் கொண்டேயிருந்தன. சுவை உறுதிசெய்யப்பட்டது.

மார்க்கெட்டப் பிடிக்க என்னலாம் செய்யவேண்டியிருக்கு...

கோவில் ஏலம்

2010-07-26T01:09:00.001-07:00

அலுவல் தொடர்பாக வந்திருந்த வெளிநாட்டு நண்பருடன் மதுரை கோவிலுக்கு சென்றிருந்தேன். கோவிலில் சாமிக்கு நேர்த்தியிருந்த புடவைகளை கோவில் நிர்வாகத்தினர் ஏலத்துக்கு விட்டுக்கொண்டிருந்தனர். அதைப் பற்றி கேட்டறிந்த எனது வெளிநாட்டு நண்பர், உற்சாகமாகி தானும் கலந்து கொள்ள விரும்பினார். நாங்கள் கலந்து கொள்ள ஆரம்பித்தபோது, ஒரு பச்சைநிறப் புடவை 140க்கு போய்கொண்டிருந்தது. எனது நண்பர் one sixty என்றார். போட்டிக்கு ஏலத்தைக் கேட்டவர் 165 என்றார். ஏலம் நடத்துபவர் “பத்துப்பத்தா கேட்கனும்” என்று சொல்லவும் போட்டியாளர் 170க்கு வந்தார். நமது நண்பர் one eighty, போட்டியாளர் 190, இவர் two twenty என்றார். ஏலம் சுவாரசியமாக போய் கொண்டிருந்தது. போட்டியாளர் கோவில் புடவையை ஏலத்தில் கேட்டு எடுக்கமுடியாமல் போனால் சாமி குத்தமாயிடும் என்று நினைத்தாரோ என்னவோ, ஒரேயடியாக 250 எனக் கேட்டுவிட்டு என் நண்பரைப் பார்த்தார். ஏலம் நடத்துபவர், he say 250, you say what? என என் நண்பரைப் பார்த்து உடைந்த ஆங்கிலத்தில் கேட்க, அவர் வருத்தத்துடன் மறுத்து வெளியேறினார். வெளியே வந்த பிறகு கொஞ்ச நேரம் கழித்து, “ram, will that cloth worth for 250 dollars?” எனக் கேட்ட போது என் உச்சந்தலை கிர் என்றது.

என்ன கேட்பாய்?

2010-07-24T09:11:00.000-07:00

நண்பருடைய குடும்பத்துடன் கோவிலுக்கு சென்றிருந்தோம். கடவுளைக் காண நீண்ட வரிசை. நண்பரின் 4 வயது குழந்தையை நான் தூக்கிகொண்டேன். “சாமியைப் பார். சாமியிடம் நல்லா படிக்கனும் என்று கேள்” என்றேன். சிரித்துக்கொண்டே மாட்டேன் என்று தலையாட்டினாள். “மிஸ் கிட்ட திட்டு வாங்கக் கூடாது என்று கேள்” என்றேன். இப்பவும் முடியாது என்றாள். இப்போது சுற்றியிருப்பவர்கள் என்னுடன் சேர்ந்து கொண்டனர். “கலெக்டராவனும்னு கேள்”, “சுவாதியோடு சண்டை போடக்கூடாது என்று கேள்”, “அம்மாப் பேச்சைக் கேட்கணும் என்று கேள்”, “ஆரோக்கியமா இருக்கனும்னு கேள்” என குழந்தைக்கான தேவைகள் பல பக்கங்களில் இருந்து வந்து குவிந்தது. எல்லாவற்றையும் ஆச்சரியமாக கேட்டுக்கொண்ட குழந்தை எதற்கும் ஆமோதிக்கவில்லை. வரிசை சாமியை நெருங்கியது. நான் வெறுத்துப் போய், “என்னதான் கேட்கப் போற?” என்ற போது, “விபூதி கேட்பேன்” என்று சொல்லி, பூசாரிக்கு முன் கை நீட்டி சிரித்தாள்.